Światy możliwe: Winni sentymentalności

Zainspirowana seansem „Wartości Sentymentalnej” Joachima Triera, w lutowym odcinku Światów Możliwych przyglądam się sentymentalności — podejrzanej emocji balansującej między wykrzywioną formą pamięci a kojącym panaceum na samotność.

Po krótkim wstępie posłuchamy utworów, które nie boją się wrażliwości: intymnego singer-song-writer, kruchego avant-popu, romantycznego noise rocka i uduchowionego post-rocka.

Źródło: Mark Jefferson, „What Is Wrong With Sentimentality”, Mind vol. 92 nr. 368, 1993, s. 519-529.
Uwaga: W pewnym momencie wstępu mieszam krytykę sentymentalności z sentymentem do przedmiotu, co wynika z błędu przy nagrywaniu. Dla poprawki: chciałam powiedzieć, że określenie kogoś lub jakiegoś dzieła jako „sentymentalnego” bywa formą krytyki, czymś innym jest natomiast przedmiot, do którego odczuwamy sentyment ze względu na związane z nim wspomnienia.