studzienka: studzienka #012

W kropli żywicy mogą zastygnąć prehistoryczne DNA, które – jak w Parku Jurajskim – da się wybudzić z niby-wiecznej śpiączki. Zauważam korelację między tym, co uśpione we mnie, a tym, co wciąż żywe.

Myślałam, że widzę blaski i cienie, a najwyraźniej jedynie je widuję.

W tym nagraniu oglądam swoje wewnętrzne kawałki żywicy, pobieram z nich materiał DNA i powoli wracam do czucia.
Wydaje mi się, że jestem w tym wszystkim jak okrzemka.

Zawieszam się na chwilę i w tej mikrohibernacji godzę się z ciepłem i chłodem.