Dla zmęczonych babek, ale nie tylko, bo nie ma co się ograniczać. Keep safe, you’re brave. Pozdrowienia wiosenne. Shot out to: Siora, Mamma &amp; wszystkie dzielne babuchy.

audycja muzyczna

Dla zmęczonych babek, ale nie tylko, bo nie ma co się ograniczać.

EP. 13

KOFI

KOFI WITH KOFI

<<< powtórka >>>

hey, dreamer #59 I"m so blue

“I’m so blue” (2024 - 2026) to interdyscyplinarny projekt Julii Klewaniec o ludzkiej, romantycznej naturze z perspektywy wody. Julia autorka projektu, dzięki wsparciu Instytutu Adama Mickiewicza, realizuje ostatni rozdział tej historii w Case Planas w Palma de Mallorca. Nasze dwa spotkania z początku i końca pobytu są relacją jej odkryć, refleksji i impresji cudownej wyspy i wakacyjnej destynacji dla dziesiątek milionów ludzi. W rozmowie poszukujemy raju oraz napięcia między nieziemskim krajobrazem a problemami wyspy. Majorka mierzy się bowiem z niekontrolowaną turystyką czy dramatycznie niskim zaopatrzeniem wód gruntowych. Julia przybliża także swój wielotorowy proces: pracę z archiwalnymi pocztówkami, które były narzędziem propagandowym Franco, fikcyjne listy, kolaże basenów. Co zostaje gdy Majorkę pozbawimy turystycznego kontekstu? Dlaczego woda jest tam bardziej niebieska?

Hey, dreamer

Fotograf, artysta wizualny.
Z natury obserwator. W swojej twórczość szukam dialogu, partycypacji, wrażliwości na anomalie dnia codziennego. Za pomocą aparatu zbieram (a czasem trochę zmyślam) opowieści i szukam swojego miejsca na świecie. Wierzę w sprawczą siłę sztuki, a w wolnych chwilach najbardziej lubię marzyć.
Żyję, tworzę i nadaję z Hagi.

Krystian Furman

Hey, dreamer to audycja o wyjątkowej, fotograficznej perspektywie na świat. Do rozmowy zapraszam w niej fotografów i fotografki marzycieli, a rozmawiamy o tym jak opowiadają swoje historie i jaką wizję świata chcą urzeczywistnić poprzez swoją twórczość. Prowadząc wywiady, szukam inspiracji, poszerzam horyzonty i zastanawiam się: co by było, gdyby?

KOFI WITH KOFI: EP. 13

Muzyczny Niecodziennik: #130

Podróż dźwięków: #3 Gruzja cz.I

Brokat emigracji: #24 – Playa dorada