W odcinku przyglądam się filmowi „Crash” Davida Cronenberga — opowieści o ludziach, których fascynują samochody, wypadki i granica między pożądaniem a zagrożeniem. Szczególną uwagę poświęcam Gabrielle, granej przez Rosannę Arquette, oraz temu, jak film przedstawia jej niepełnosprawność, blizny i ortezę jako część erotycznej tożsamości.

audycja kulturalna

„Crash” Cronenberga: samochody, wypadki, pożądanie i niepełnosprawne ciało.

Crash reż. David Cronenberg (1996)

Klaudia Szott

Scena Intymna

<<< powtórka >>>

Amps, Drugs, Harmonium 'Take care. It's a desert out there...' vol. 2

Nostalgia za utraconymi, nigdy niezrealizowanymi przyszłościami. Fałszywe wspomnienia przeszłości, której częścią nigdy nie byłeś. Idylla dzieciństwa widziana poprzez opływającą deszczem szybę […] „Co ja do cholery robiłem przez ostatnie 5 lat?!”. Temporalny nieład […] „Ahhh, te słoneczne, ciepłe, czerwcowe popołudnia po szkole sześćdziesiątego dziewiątego…” Postępująca amnezja. Wieczna samo-referencyjność. W drugim odcinku ‘Amps, Drugs, Harmonium’ mierzymy się z bolączkami ponowoczesności, a ukojenia szukamy w dialogu z nawiedzającymi nas duchami. Jest to kontynuacja i domknięcie dwuczęściowej rozmowy o brytyjskiej muzycznej hauntologii.

Amps, Drugs, Harmonium

Ku jego wielkiemu rozgoryczeniu nie urodził się w latach 50 XIX w. gdzieś na rubieżach Teksasu. Zamiast tego wrzucony między aortę, a prawy przedsionek górnośląskiego serca z węgla. Samotne tułaczki po hałdach górniczego odpadu są kompasem jego działań. Przeszedł oba Red Dead’y dwukrotnie. Raz spadł z konia. Prawdopodobnie ogląda właśnie jakiś western.
Czasami podniesie gitare, zagra kilka dźwięków, odłoży gitarę.

Czasami podniesie gitare, zagra kilka dźwięków, odłoży gitarę.

Paweł Fligier

Piece, nadające na przekroju całego spektrum częstotliwościowego &#8211; od dzwoniących pisków, przez marszowe tąpnięć, po szeleszczące drone’y. Stany wywołane muzyką, które na myśl przywodzić będą te, których doświadczyliście gdzieś pomiędzy swoim najlepszym hajem, a najgorszym bad tripem. Od czasu do czasu też harmonia, a jak nie ona to chociaż fisharmonia. Czy bez Derridy nie byłoby Caretaker’a? Jak wiele post-industrialne zespoły lat 80’ “zawdzięczają” Margaret Tatcher? W jaki sposób amerykańska mitologia i mitomania ukształtowały brzmienie American Primitivism’u i Ambient Americany?
Każdy odcinek, bądź ich seria, to dekonstrukcja wybranego podgatunku muzycznego, zarówno od strony muzycznej, jak i tej bardziej kontekstualnej &#8211; fotografia formacji społeczno-filozoficznej, z której się wyłoniły.

Każdy odcinek, bądź ich seria, to dekonstrukcja wybranego podgatunku muzycznego, zarówno od strony muzycznej, jak i tej bardziej kontekstualnej - fotografia formacji społeczno-filozoficznej, z której się wyłoniły.

Scena Intymna: Crash reż. David Cronenberg (1996)

Głos z OFFu: KINOWE UNIWERSUM MARVELA

W Z R U S Z: S2E01: Nieumarli dandysi

Głos z OFFu: Susumu Yokota Tribute