Gościem naszego dzisiejszego odcinka jest Karo i porozmawiamy razem o wszelakich kształtach

audycja muzyczna

Kształty ft. Karo

Sodowy

Jastrząb

Pawlacz

W tym odcinku Larma jest tak gorąco, że opanowuje nas zupełna niemoc, nicnierobienie, można tylko leżeć i słuchać muzyki. Duszna, parna pogoda koresponduje z duszną i parną atmosferą gotyckiego rocka i darkwave, a może to raczej doom experimental raw metal, nigdy nie radzę sobie z nazwami tych wszystkich gatunków muzycznych. Mamy tutaj trochę klasyków, jak Bauhaus, The Cure czy Dead Can Dance, mamy też zachwycający, liminalny gotyk hiszpański. Specjalny segment poświęcam ostatniemu odkryciu, zespołowi BIG | BRAVE, ciężki, surowy, pierwotny, ale też piękny, choćby dzięki wokalistce Robbie Wattie. Muzyka jest więc głośna, kołysząca, melancholijna, ale momentami zachęca do bujania ramionami – jest to zatem idealna mieszanka na niedzielne popołudnie. Zapraszam do wysłuchania Larma w wersji audycji muzycznej, dusznego mixtape’u i tańca z duchami.

Godzina muzyki z krypty na upalny weekend: goth, darkwave i surowy drone metal.

Duszno mixtape

Marta Michalska

Larmo

Punktem wyjścia tego odcinka jest esej “Słuchanie kwantowe” Pauline Oliveros (1999), opublikowany niedawno w polskim przekładzie na łamach dwutygodnika “Czas Kultury”. Wsłuchuję, wczytuję się w ten tekst i zadaję mu pytania, audycję potraktować można także jako muzyczny wstęp do tekstu na ten temat. Czy możliwe jest słuchanie “wszystkiego wszędzie naraz”? Czym właściwie jest “kwantowe” w słuchaniu kwantowym? Czy głębokie, naprawdę głębokie słuchanie jest w ogóle możliwe?

słuchowisko

Niespokojna medytacja wokół eseju Oliveros, nerwowe pytania na marginesie, doom metal.

Niesłuchanie kwantowe Pauline Oliveros

Pierwszy oficjalny bastion oporu przed nieuchronnym zalewem kulturopodobnych tworów wyrzężanych przez AI.
Muzyka, literatura, podróż, eksperymenty, romanse i performanse – tylko przez ludzi i tylko dla ludzi.
Pełne zanurzenie w najświetniejszej przeszłości gatunku, gdzieniegdzie pogłębiona refleksja nad przejawami cokolwiek ułomnymi. Trochę gadania na temat, ale głównie obok.

Słowo czytane i wszelka muzyka grana, m.in. Gałczyński, Łuczaj, Kobong i Visage.

wystąpienie XXXVIII

Mariusz Chojnowski

białko

Numer 4 LARMA to odcinek piosenkowy, w którym dzielę się ostatnimi zachwytami muzycznymi: narracyjnym All Them Witches, nowym Muse, który nieustannie odkrywa w muzyce coś wyjątkowego, bluesowo-blackmetalowym Zeal &amp; Ardor, który w zaskakujący, ale jakoś spójny sposób łączy te dwa melancholijne gatunki muzyczne. Little talking, just vibes i wspólne słuchanie muzyki.

Odcinek muzyczny pełen ostatnich zachwytów muzycznych dla fanek metalu i okultyzmu.

Unravelling

Płynnie i z gracją przechodzimy od Meredith Monk przez Trenta Reznora do Waldemara Matuški.

wystąpienie XXXV

<<< powtórka >>>

Scena Intymna: Uwodzenie na scenie

Audycja o historii scen erotycznego tańca w kulturze popularnej – od XIX-wiecznych kabaretów i kolonialnych fantazji o „egzotycznym” tańcu, przez burleskę i kino, aż po współczesne filmy. Punktem wyjścia są znane sceny striptizu i pole dance, m.in. z filmów From Dusk Till Dawn, Closer, Striptease czy Hustlers. Każda z nich staje się pretekstem do opowieści o muzyce, performansie i społecznych kontekstach erotycznego tańca. W audycji pojawiają się także wątki historyczne: powojenne „Gruzynki” w ruinach Warszawy, dokument Paragraf 0 z nurtu czarnej serii oraz refleksja nad dziedzictwem pracy seksualnej. Dużo różnej muzyki.

Scena Intymna

Jestem reżyserką filmową, niezależną badaczką i performerką. Moja praktyka koncentruje się na queerowej erotyce i teorii postkolonialnej jako narzędziach badania relacji władzy, cielesności i spojrzenia. Interesuje mnie, w jaki sposób intymne i seksualne zbliżenia mogą działać jako nośniki znaczenia. Poszukiwanie snu i przyjemności traktuję jako strategię poznawczą.

Klaudia Szott

Audycja jest sensualnym esejem dźwiękowym o erotyce w kinie. Każdy odcinek poświęcony jest jednemu filmowi i jego intymnym momentom — temu, jak kamera dotyka ciała, jak napięcie rodzi się między postaciami, jak pożądanie splata się ze wstydem, przemocą lub czułością. Interesuje mnie erotyka jako język kina: sposób opowiadania o władzy, kontroli i wolności oraz o tym, co filmowe obrazy seksu mówią o naszych pragnieniach.
fot. fragment z filmu Salo, czyli 120 dni Sodomy (1975) reż. Pier Paolo Pasolini.

Pawlacz: Kształty ft. Karo

Larmo: Duszno mixtape

Larmo: Niesłuchanie kwantowe Pauline Oliveros

białko: wystąpienie XXXVIII

Larmo: Unravelling

białko: wystąpienie XXXV