Kolejnymi studentkami, jakie pojawiły się na krakowskiej ASP, jeszcze przed oficjalnym dopuszczeniem kobiet do studiowania były Helena Loria (potem Landecka) i Irena Borzęcka (potem Kozłowska). Obydwie początkowo jako hospitantki studiowały w pracowni Wojciecha Weissa. Potem Helena studiowała w pracowni Wojnarowskiego, a Irena przeniosły się do pracowni Józefa Mehoffera. Tylko Helena ukończyła studia, Irena przerwała studia po dwóch latach z powodu kłopotów finansowych. Potem kontynuowała naukę w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, gdzie zaliczyła 10 semestrów. Obydwie po skończonej edukacji malowały i brały udział w wystawach, pracowały też jako nauczycielki.
Na zdjęciu widoczna jest Helena Loria-Landecka. Fotografia pochodzi z archiwum TPSP w Krakowie.

audycja kulturalna

O dwóch kolejnych studentkach, które pojawiły się na krakowskiej ASP, H. Lorii i I. Borzęckiej. 

#7 / Helena Loria i Irena Borzęcka

Ile właściwie było wielkich artystek?

<<< premiera >>>

Zakład Muzyki Politycznej 01- Jak zawiązać kufiyę?

Niesamowity jest fakt, że ludzka kreatywność i potrzeba tworzenia są tak silne, iż nawet w obliczu wojny szukają swojego ujścia. Być może w sytuacji nadzwyczajnego stresu i rzeczywistości wywróconej do góry nogami ta potrzeba staje się jeszcze silniejsza, pełniąc jednocześnie funkcję swoistego „grypsu” dla zewnętrznego świata – przekazu niosącego informacje o pierwszej ofierze każdej wojny: prawdzie.

W pierwszym odcinku „Zakładu Muzyki Politycznej” chciałbym opowiedzieć Wam o tym, jaka muzyka powstaje i powstawała w Palestynie – regionie od dekad naznaczonym konfliktem. Przyjrzymy się temu, jak artyści reagują na rzeczywistość wojny, okupacji i niepewności oraz w jaki sposób przekuwają swoje doświadczenia w dźwięki.

Zakład Muzyki Politycznej

Żyje pośród ludzi w wszelkiego rodzaju zbiorowościach, więc usilnie staram się je poznać, zainteresowanie to pokierowało mnie w stronę pogłębiania tej wiedzy w zakresie nauk społecznych- konkretniej mówiąc politologii i o tych tematach tj świecie, ludziach i sztuce, będącej najlepszym nośnikiem kultury mam do powiedzenia najwięcej. Szczególnie bliska mojemu sercu, jest muzyka, kocham się nią dzielić i o niej opowiadać.

Mikołaj G

Zawsze zastanawiało mnie, dlaczego niemal wszystkiemu można przypisać jakiś „hymn”. Dlaczego każde państwo wyraża za jego pomocą swoją dumę? Dlaczego subkultury budują swoją tożsamość wokół konkretnych gatunków muzycznych? Dlaczego bunt, pochwałę, opór i podporządkowanie tak chętnie ubiera się w nuty? 
Muzyka pozwala opisać te stany w sposób wyjątkowy – przekazuje więcej emocji, znaczeń i doświadczeń niż wiele innych form sztuki. To właśnie temu, co sprawia, że muzyka przenika się z polityką i zjawiskami społecznymi, nadając im charakter i siłę oddziaływania, chciałbym przyjrzeć się w tej audycji.
Na wiele pytań „dlaczego?” prawdopodobnie nie będę w stanie odpowiedzieć. Z ogromną chęcią opowiem jednak o tym, w jaki sposób kształtowały się konkretne nurty, artyści i brzmienia, co nimi kierowało oraz jakie historie kryją się za muzyką, która do dziś wpływa na nasze emocje, poglądy i sposób postrzegania świata.

Ile właściwie było wielkich artystek?: #7 / Helena Loria i Irena Borzęcka

Ornament, nie zbrodnia: #7 – Sieradzkie historie

Mowa domowa: #45 Mieszczańskie (nie)szczęście

MOJE ZMAGANIA: #4: Fragmenty