Na zakończenie cyklu audycji po prostu trochę ulubionej muzyki z szerokiego spektrum, ale pozostającej w zgodzie z wartościami pielęgnowanymi w PPT. Smutno, wesoło, gorzko, słodko, mocno i subtelnie. Dzięki!

audycja muzyczna

#86: Bye Bye Blues

Karol Paczkowski

Marek Sawicki

Paznokciami Po Tablicy

Eklektycznych powitań wiosennych dni i nocy ciąg dalszy.

Eklektycznych powitań wiosennych dni i nocy ciąg dalszy.

#85: I Worship The Sun

W odcinku:
&#8211; Marlene Ribeiro razy dwa, bo jej debiutancki album solowy, łączący muzykę konkretną, EAI, ambient/dream-pop i portugalski folklor (trochę Lucrecia Dalt vibes) jest piękny i idealny na przywitanie nieśmiało rozpoczynającej się wiosny, 
&#8211; Mariah i kult-klasyk &#8222;Utakata no Hibi&#8221;, który doczekał się kolejnego repressu (jak na japoński import przystało, cena jednak też kult-klasyk), 
&#8211; zapomniany, a dość osobny, bo bardzo minimalistyczny, senny i melancholijny trip-hop duńskiego duetu Antenne, 
&#8211; organiczny taniec Luca Ferrariego (uszami wciąż w świeżo zakupionym &#8222;L&#8217;Œuvre Électronique&#8221;), 
&#8211; wiolonczela, radio i nagrania terenowe, czyli Lia Kohl i jej najnowsze dźwiękobrazy, 
&#8211; transowa, niemalże krautowa i rozciągnięta do ponad 12 minut reinterpretacja &#8222;Lonely Woman&#8221; Ornette&#8217;a Colemana w wykonaniu kwartetu Old and New Dreams (Don Cherry, Dewey Redman, Charlie Haden, Ed Blackwell) 
&#8211; gruzowate drone&#8217;y i quasi-melodie wypływające z odmętów pamięci jak syrena statku słuchana z zamglonego portu przechwycone przez czułych słuchaczy: Lucio Capece i Marca Barona.
Grafika: Okładka albumu &#8222;#3&#8221; Antenne.

#84: Danses Organiques

W odcinku:
&#8211; Luc Ferrari z mniej znanej i jednej ze swoich ostatnich serii kompozycji &#8222;Les arythmiques&#8221;,
&#8211; Philip Charles Lithman aka Snakefinger o życiu na próżno,
&#8211; duet Diethelm/Famulari i ich osobliwy flamenco jazz na adderallu,
&#8211; Celestine Ukwu And His Philosophers National ze świetnej kompilacji &#8222;No Condition Is Permanent&#8221; z Mississippi Records,
&#8211; Movietone, zakurzony skarb z Bristolu, tym razem z wydanego w 2022 &#8222;Peel Sessions&#8221;,
&#8211; Lionel Marchetti &amp; Seijiro Murayama odprawią starogrecki rytuał wymiany oczu w języku muzyki konkretnej/akuzmatycznej (prawdopodobnie nie było takiego rytuału, ale i tak im uwierzycie),
&#8211; 17-letni Hermann Szobel z zespołem i 12-minutowe, ale ani przez minutę nienużące &#8222;The Szuite&#8221;,
&#8211; Jon Hassell z archiwalnego albumu &#8222;The Living City&#8221;.
Grafika: Richard McGuire, &#8222;Here&#8221;.

"I'm living in vain / I'm just watching the rain / I wanna get out / But I just don't know how"

#83: No Condition Is Permanent

W odcinku:
&#8211; akustyczny i bardzo organiczny (floralny) amerykańsko,
-duński new age Blue Lake,
&#8211; fragment z wydanych niedawno archiwalnych nagrań Jona Hassella,
&#8211; Keith Hudson dubująco o braku zaangażowania,
&#8211; zapomniany bristolski zespół Movietone, z Rachel Brook (Flying Saucer Attack) i Mattem Elliottem w składzie,
&#8211; Phew z właśnie wznowionego albumu &#8222;Our Likeness&#8221;,
&#8211; tańce ze zjawami: Tolerance z oczekującego reedycji (kwiecień) proto-industrialnego albumu &#8222;Divin&#8221;,
&#8211; tańce ze zjawami 2: rave sześć stóp pod ziemią z kultowej kasety Tuning Circuits,
&#8211; Gilla Band z (głośną) laurką dla dziwności,
&#8211; zrytmizowana muzyka nietaneczna albo elektroakustyczne quasi-techno Nicoli Rattiego,
&#8211; Judy Nylon jako diwa sceny no-wave,
&#8211; Peter Brötzmann i Han Bennink jako dwa fauny,
&#8211; reedycja &#8222;Schwarzwaldfahrt&#8221;.
Grafika: &#8222;Schappi&#8221;, Anna Haifisch.

#82: No Commitment

W odcinku:
&#8211; Nyege Nyege Tapes i Rian Treanor, syn Marka Fella, podążający śladami ojca &#8211; fragment zniuansowanego rytmicznie i fakturowo albumu nagranego w duecie z Ocenem Jamesem z Ugandy, 
&#8211; cudowna Douji Morita śpiewa, że ma dreszcze, a słuchaczowi się udziela, 
&#8211; Bianca Scout przekuwająca, podobnie jak jej przyjaciółka Klein, spleen dużych brytyjskich miast w dezorientujące, chaotyczne, ale i piękne dźwiękowe kolaże, 
&#8211; Keith Hudson, najbardziej złowieszczy i najwspanialszy król dubu, pakujący się w kolejne kłopoty, 
&#8211; Opla (Piotr Bukowski i Hubert Zemler) uległa uszkodzeniu danych, czyli obertasy w nierozpoznawalnym już, mikromuzycznym i elektroakustycznym wydaniu, 
&#8211; szorstki, wyboisty i gęsto rozperkusjonalizowany improv libańskiego &#8222;A&#8221; Trio, 
&#8211; Sun Ra ze swoją orkiestrą w przekornie pogodny sposób o tym, co się stanie z naszymi dupami w przypadku wojny nuklearnej, 
&#8211; z okazji niedawnych koncertów Petera Brötzmanna w Polsce, na które nie mogłem dotrzeć, wspomnienie Florence Nightingale w wykonaniu mojego ulubionego zespołu z Niemcem w składzie, czyli Brötzmann / Van Hove / Bennink plus Albert Mangelsdorff gotują mauretański kuskus.
Grafika: Ad Reinhardt, &#8222;What Do You Represent?&#8221;.

#81: Kiss Your Ass Goodbye

Pisywał dla Screenagers i PopUp Magazine. W tym pierwszym współtworzył rubrykę Zajzajer, poświęconą muzyce niszowej. W Paznokciami Po Tablicy robi mniej więcej to samo. Słucha dużo, ale w praktykowanie kultury zaangażowany na ćwierć etatu i czysto wolontaryjnie – bardzo mu taki układ odpowiada.

Nocne Pasmo

Aaa, kotki dwa, 
szarobure obydwa, 
nic nie będą robiły, 
tylko ciebie bawiły.
Aaa, kotki dwa, 
szarobure obydwa, 
jak się kotki rozigrały, 
to dziecinę kołysały.
Aaa, kotki dwa, 
szarobure obydwa, 
jeden szary, drugi bury, 
a ten trzeci myk! do dziury.
Aaa, kotki dwa, 
szarobure obydwa, 
żeby tylko jeden był, 
to by z Tobą mleczko pił.

Audycja PPT to przedłużenie <a href="https://paznokciamipotablicy.pl/">fanpage/bloga</a> o tej samej nazwie. Prowadzą Karol i Marek – sceptyczni i romantyczni.
Lubimy: 
&#8211; muzykę około- i post-gitarową, bez maczystowsko-konserwowego smrodku, 
&#8211; gdy muzyka przegląda się w zbitym lustrze lub wkłada głowę pod gilotynę, 
&#8211; ezoterykę, tajemnicę, nieoczywistości (zaczarowywanie świata), 
&#8211; dobrze wymierzony policzek (odczarowywanie świata), 
&#8211; ograniczone środki, wady, błędy, 
&#8211; folkowość, również urbanistyczną, 
&#8211; niebullshitowy sound art, 
&#8211; dobry humor, 
&#8211; zły/fatalny humor, 
&#8211; The Fall.

Karol Paczkowski

Paznokciami Po Tablicy

Paznokciami Po Tablicy: #86: Bye Bye Blues

Paznokciami Po Tablicy: #85: I Worship The Sun

Paznokciami Po Tablicy: #84: Danses Organiques

Paznokciami Po Tablicy: #83: No Condition Is Permanent

Paznokciami Po Tablicy: #82: No Commitment

Paznokciami Po Tablicy: #81: Kiss Your Ass Goodbye